ΑΡΤΑΚΗ: Η ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Γράφει η Φεβρωνία Αργυροπούλου Διακουμή
Μόλις μπήκε ο Σεπτέμβρης του 1923. Ένα χρόνο τώρα, στοιβαγμένοι στους άθλιους θαλάμους του Καραμπουρνού της Θεσσαλονίκης, έξι χιλιάδες πρόσφυγες Αρτακηνοί κλαίνε την δύστυχη μοίρα τους. Οι ταλαιπωρίες και οι αρρώστιες, μέσα σ’ αυτά τα ανθυγιεινά κτίρια, στέλνουν στο θάνατο καθημερινά, γέροντες και παιδιά. Όσο και αν οι Αρτακιανές, προσπαθούν να είναι άψογες, με την καθαριότητα, τα μικρό βία υπερνικούν και τους αποδεκατίζουν. Σωματικά και ψυχικά ερείπια, τους έχει καταντήσει ο πόνος και ο καημός της αδικίας και της αδιαφορίας όλων. Πρώτα των δικών τους αρχών, ύστερα των Ευρωπαίων φίλων μας, τέλος των απλών συμπατριωτών εντοπίων, που τους βλέπουν με απέχθεια, σαν παρείσακτους.
Κάθε μέρα θάβουν νεκρούς. Δεκάδες πτώματα καθημερινά, μεταφέρονται στα νεκροταφεία της Θεσ/νικης, επάνω σε σανίδες ή μέσα σε σάκκους. Οι μακάβριες πομπές περνούν ασταμάτητα κατά ομάδες στους δρόμους της ξένης πόλης. Ένας ταλαίπωρος ιερέας των θαλάμων με σχισμένα ράσα, μουρμουρίζει ανόρεκτα επικήδειες ευχές για τους πεθαμένους, γεμάτος απόγνωση και αυτός, γεμάτος αγανάκτηση. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τους πρόσφυγες και τα προβλήματά τους. Κανείς δεν συμμερίζεται τον πόνο τους. Κανείς δεν τους λυπάται. Μόνο οι γονείς που θάβουν τα παιδιά τους σπαράζουν και καταριώνται τους υπεύθυνους. Μόνο οι κόρες και οι γιοί που θάβουν τους γονείς τους, ουρλιάζουν απ’ τον μεγάλο πόνο του αποχωρισμού. Οι υπόλοιποι συμπατριώτες των Θαλάμων κοιτάνε ψυχροί και αμίλητοι. Η κόρη Έχουν συνηθίσει πια να βλέπουν φρικιαστικές σκηνές θανάτων. Ομοιάζουν με απόκοσμες φιγούρες, φερμένοι από κάποιον άλλον πλανήτη. Όλοι έχουν γευτεί τον Χάρο, όλους τους έχει επισκεφτεί και όλους τους έχει χαροκάψει. Και όπως λέει σε ποίημά του ο Αρτακηνός λόγιος, δημοτικιστής, Μένος Φιλήντας: -Συνηθισμένη είναι η στορία της κόρης με τα ωραία μαλλιά! Πού χτές, νεκρή την επερνούσαν, απ την πολύβουη γειτονιά. -Ητανε μια προσφυγοπούλα, που ένα καράβι, ένα πρωί, την έφερε απ’ την Αρτάκη, με την μητέρα της μαζί. -Τον πατερούλη της, τον είχε δεί σφαγμένο μια νυχτιά! Πώς δεν εσάλεψαν τα φρένα της Κόρης; Με τα ωραία μαλλιά! -Τα αδέλφιά της, τα πήραν σκλάβους, ποιος ξέρει κι αν θα ζούν ποιος; Εκάψανε το σπιτι- κό τους! Το λίγο τους σκόρπισαν βιός! -Σε μια θλιμμένη καμαρούλα μάνα και κόρη μια ζωή καινούργια, αρχίσανε να ζούνε και ίσως με κάποια απαντοχή -Ομως η αρρώστεια ρίχνει κάτω την κόρη με τα ωραία μαλλιά, κλαίνε τα λουλούδια μέσ’ στον κήπο, κλαίνε τα δέντρα, τα πουλιά. -Τώρα το ξώδιο της περνάνε, κανείς, Κανείς δεν το ακολουθεί, μονάχα η μαυρομαντηλούσα η μάνα της, σκυφτή, βουβή. -Σε τάφο ανώνυμο την θάβουν την κόρη με τα ωραία μαλλιά. Σατά Ένας σκαφτιάς ρωτάει, -Ποια να ‘ταν; κι άλλος του λέει: -Κάποια Κυζικηνειά. -Ολοι οι Αρτακηνοί περιμένουν με ανυπομονησία κι ελπίδα την επιτροπή τους, που τους φαίνεται ότι αργούν πολύ. Η αναζήτηση Έναν αιώνα θεωρούν τις είκοσι μέρες που λείπουν. Τους έχει στείλει για να διαλέξουν το μέρος, που σκοπεύουν να ξανακτίσουν το χωριό τους. Θα επισκεφτούν όλα τα πιθανά ελληνικά μέρη, υποσχέθηκαν. Λίγοι είναι όμως οι αισιόδοξοι. Οι περισσότεροι έχουν απογοητευτεί. Θεωρούν ότι μέσα σ’ αυτούς τους θαλάμους θα τελειώσουν όλα. Πολλοί φεύγουν, έτσι από μόνοι τους, Περιπλανώμενοι οδοιπόροι του θρήνου και του σπαραγμού. Παίρνουν τις οικογένειές τους και βαδίζουν τα παράλια της Χαλκιδικής. Πάνε να ζήσουν στο άγνωστο. Άλλοι συγκεντρώνονται σ’ όποια πόλη ή χωριό τους δέχεται. Εκείνοι που είχαν χρήματα, έφυγαν πολύ πιο νωρίς, σε μεγαλουπόλεις του εσωτερικού και εξωτερικού. Αρκετοί όμως είναι αυτοί που επιμένουν, να φτιάξουν το δικό τους χωριό. Περιμένουν με λαχτάρα την πενταμελή επιτροπή των νοικοκυραίων που έστειλαν να επιλέξουν το μέρος της εγκατάστασης. Και να! Στις 23 Σεπτεμβρίου 1923 η επιτροπή που την αποτελούσαν σι (Σωκράτης Παπαζώτης, Μιλτιάδης Ψαθέρης, Κων/νος Θεολόγου, Κων/νος Μιλίδης και Νικόλαος Καζλαρής) ξαναγύρισε. Ατέλειωτα συμβούλια και συσκέψεις γίνονται. Προτείνουν την τοποθεσία Βουδούρη στην Εύβοια ως καταλληλότερη. Ομοιάζει πολύ λένε, με την δική τους Αρτάκη. Ο Ευβοικός, τους φάνηκε σαν το δικό τους Βόσπορο. Μόνο τα βουνά της περιοχής, είναι διαφορετικά απ’ τα δικά τους τα καταπράσινα, τα γεμάτα πηγές. Ξερά και πετρώδη βρήκαν τα βουνά της Εύβοιας. -Δεν πειράζει, φωνάζει κάποιος. -Σε μας είχε ευλογήσει ο Χριστός γι’ αυτό ακόμα και στα βουνά μας φύονταν καρποφόρα, εδώ ίσως ευλόγησε ο Πέτρος Η πορεία Φεύγουν από τα κολαστήρια της Θεσ/νίκης. Επιβιβάζονται στο Προποντίς, μεταφορικό πλοίο της εποχής. Έρχονται στο λιμάνι της Χαλκίδας. Η πλατεία του Αγίου Νικολάου γεμίζει από πρόσφυγες. Την άλλη κιόλας μέρα 25η Σεπτέμβρη. Τρείς χιλιάδες άνθρωποι, από τις δέκατρείς χιλιάδες κατοίκους, που είχε η Αρτάκη Κυζίκου, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας του νομού Προύσας, φθάνουν εξουθενωμένοι. Δηλαδή μόνο το ένα τέταρτο των κατοίκων Αρτακιανών, έρχονται στην τοποθεσία «Βατώντα ή Πατώντα», τσιφλίκι του ναυάρχου ήρωα του 1821 Βουδούρη. Η μεταφορά έγινε με κάρα ή ποδαρόδρομο, ή με χαλκιδέικες βάρκες από και από πέτρες γέμισε ο τόπος. Χαμογελούν και συμφωνούν οι περισσότεροι. την Θάλασσα. Η τοποθεσία αιπείχε από την Χαλκίδα οχτώ χιλιόμετρα και συνδεόταν μ’ ένα κακοτράχαλο κατσικόδρομο, όλο αγκάθια και βάτα. Είναι ο σημερινός κεντρικός δρόμος που συνδέει την Χαλκίδα με την Βόρεια Εύβοια. «Κρανίου τόπο» ονομάζουν οι Αρτακηνοί το μέρος. Βράχια και μόνο βράχια είναι γεμάτος. Μια λακκούβα στην Παραλία, στην σημερινή «Πλατεία Πολυτεχνείου» είναι γεμάτη από έλη. Καινούριες εστίες μόλυνσης για τους εξαντλημένους πρόσφυγες. Σκόρπια κλήματα εδώ κι εκεί, από απεριποίητα αμπέλια. Ένα τείχος χώριζε το παραλιακό μέρος απ’ το υπόλοιπο και στο απέναντι ύψωμα, δέσποζε ολόλευκο και επιβλητικό το μνημείο της οικογένειας των Βουδούρηδων. Μια κυκλώπεια ξυλόπορτα του τείχους υπήρχε στο σημείο της αγοράς, στον σημερινό φούρνο του Μιτάφη. Ο λ’Ορό( Οι Αρτακηνοί ιδιαίτερα οι άνδρες έχουν πέσει σε περισσυλογή και απόγνωση. Βουβά κλάματα απογοήτευσης αντηχούν παντού. Αναφυλλητά, βόγγοι, αναθεματισμοί και κατάρες για τους υπεύθυνους ακούγονται, Και τότε να το Θαύμα! Οι γυναίκες σώζουν τους απογοητευμένους, από την τρέλα της απόγνωσης. Αρχίζουν τον χορό! Πιάνονται πολλοί κύκλοι,συνθέτουν στίχους εκείνης της στιγμής, τραγουδούν και χορεύουν ασταμάτητα. Χορεύουν και τα δάκρυα τους τρέχουν, μουσκεύουν τα στήθη τους. Δεν είναι τρέλα, ευαισθησία, επιπολαιότητα, αυτή τους η απρόσμενη συμπεριφορά. Είναι δύναμη και εξυπνάδα, ξεχυλίζει από μέσα τους και τις παροτρύει στο ξέφρενο χορό. Είναι χορός αρχαίας τραγωδίας, που μόνο Ελληνίδες ξέρουν να χορεύουν. Είναι Θάρρος, είναι σωτήριο φάρμακο εναντίον της απαισιοδοξίας των ανδρών τους. Με την συμπεριφορά τους, τονώνουν τους ευαίσθητους αρσενικούς, που σκέπτονται τις περιουσίες τους, που άφησαν στους Τούρκους, τους πεθαμένους τους, που αποχωρίστηκαν για πάντα, αυτά, που πρόκειται ν αντιμετωπίσουν. Η άγνοια Η Βουδούραινα δεν θέλει με τίποτα να δεχτεί τους πρόσφυγες στο πέτρινο τσιφλίκι της. Και μόνο η θέα τους λέει, της προκαλεί αποστροφή. Θεωρεί υποτιμητικό να συνδιαλεχθεί μ’ αυτούς τους ρακένδυτους.Αυτή διαφεντεύει τούτον τον τόπο, αυτή κάνει και το κουμάντο. Οι Αρτακηνοί περιμένουν και προσπαθούν, να την μεταπείσουν. Ύστερα από πολλά, δέχεται να μιλήσει μόνο με τον Μιλτιάδη Ψαθέρη. Φιλόσοφο γλωσσομαθή, λάτρη της Βυζαντινής μουσικής. Ήξερε να συνθέτει και να παίζει, όλα τα μουσικά όργανα της εποχής. Η αρχόντισσα, μετά από πολλές συναντήσεις, ανακαλύπτει ότι οι Έλληνες της Ιωνίας, δεν είναι αυτοί που νομίζει. Ζητιάνοι, ψωριάρηδες, καταπατητές του τσιφλικιού της, είναι εξευγενισμένοι, φιλότιμοι, με μόρφωση και ποιότητα! Δέχεται να γίνουν κύριοι ενός μέρους, που απαλλοτριώνει το Ελληνικό κράτος.Έτσι αρχίζει τις καλές σχέσεις μαζί τους. Αργότερα οι Αρτακηνές τεχνίτρες της ράβουν τα ωραιότερα φορέματα. Επίσης αυτές συμβουλεύεται για φαγητό και περιποίηση στους εκάστοτε φυλοξενουμένους της. Ο αγώνας ‘Ετσι όλοι οι Αρτακηνοί ρίχνονται με νύχια και με δόντια στον αγώνα της ξαναρίζωσης. Γυναίκες και άντρες, μετακινούν βράχους, βγάζουν όγκους από πέτρες και τις κάνουν μεγάλες στίβες. Με αυτές αργότερα θα κτιστεί η πόλη ολόκληρη. Προσπαθούν να ισοπεδώσουν, να βρούν χώμα. Ανοίγονται δρόμοι. Τότε αρχίζει και ο δρόμος προς Στενή. Όλοι δουλεύουν σκληρά. Με τη βαριοπούλα σπάζουν πέτρες σε χαλίκι. Πληρώνονται για το δρόμο της Στενής, μία δραχμή τη μέρα. Μεταφέρουν χιλιόμετρα τις πέτρες στην πλάτη. Σωστά καταναγκαστικά έργα θυμούνται. ‘Ενα μεγάλο λατομείο η περιοχή, ένα ανυποφόρο εργαστήρι πέτρας ο νέος τόπος, έως ότου γίνει κατοικίσιμος και βιώσιμος. Κίτρινοι από τις κακουχίες οι άνθρωποι ισχνοί, δουλεύουν μέρα και νύχτα για να φτιάξουν χωράφια και μποστάνια, να φυτέψουν δέντρα, να ψαρέψουν, να χτίσουν, να ζήσουν. Τα έλη μετέδιδαν την ελονοσία. Για να τα στερέψουν, φύτεψαν ευκαλύπτους. Σήμερα υψώνονται με πελώριους κορμούς, για να μας θυμίζουν τον αγώνα εκείνων, που θυσιάστηκαν για να βρούμε οι νεώτεροι σήμερα, ιδιαίτερη πατρίδα και ευκολότερη ζωή, μέσα σε μια όμορφη και πλούσια πόλη. Τρία χρόνια περνούν σε σκηνές. Βιώνουν τους χειρότερους χειμώνες της ζωής τους. Το χιόνι και οι βροχές μεταφέρουν τα φτωχικά τους υπάρχοντα στην φουσκωμένη θάλασσα. Ακόμα και τις ξύλινες κούνιες με τα μωρά τους έπαιρναν οι άγριοι χείμαρροι. Αλλοίμονο στην δύστυχη, βασανισμένη μάνα, που έτρεχε στα λασπόνερα και στις ακρογιαλιές να σώσει το μωρό της Ο νάδαρος Αγωνίζονται, φωνάζουν, στέλνουν αντιπροσώπους στην κυβέρνηση. Καταφέρνουν να πάρουν μικρά όμως δάνεια για σπίτια. Προσπαθούν οι αρχές να τους ξεγελάσουν, να παίξουν ακόμα και με την δυστυχία τους. Τους χτίζουν τα πρώτα σπίτια, με πλίνθους και χωρίς ασβέστη. Με τις πρώτες βροχές, οι πλίνθοι λιώνουν και τα σπίτια σωριάζονται. Οι Αρτακηνοί διαμαρτύρονται. Ο Μπεζάς είναι βουλευτής στην Χαλκίδα της Βενιζελικής Κυβέρνησης. ‘Ερχεται να δεί το χάλι και τα παράπονα των προσφύγων. Τους υπόσχεται πολλά, δεν κάνει όμως τίποτα. Ο Αρτακηνός ντελάλης διαλαλεί - Ού! Να σε πάρ’ η Διάβολος γάιδαρε Μπεζά. Μέχρι σήμερα οι Αρτακηνοί λέμε τον αδιάφορο και ψεύτη -ιΓδα Μπεζά (βσιά)». Τον τέταρτο χρόνο πιά, τα σπίτια χτίστηκαν καλύτερα. Επέτρεψαν στους Αρτακιανούς μαστόρους να κουμαντάρουν αυτοί το χτίσιμο των σπιτιών τους. Τα παληκάρια μας, έσβηναν τόνους ασβέστη στο ασβεστοκάμινο του λόφου, δίπλα στο «πέτρινο» βουνό. Κορίτσια και αγόρια μετέφερναν υλικά. Κανείς δεν έμενε αμέτοχος στον τιτάνειο αυτό οργασμό εργασίας. Ηπρόοδος Έτσι μετά από πολλά βάσανα, πολλή κούραση και μεγάλες θυσίες, στήθηκε το χωριό που το ονομάζουν ΝΕΑ ΑΡΤΑΚΗ. Τα τσαντήρια έγιναν επιτέλους σπίτια, με πέτρα και ασβέστη. Οι Πετρόλοφοι έγιναν χωράφια και μποστάνια. Η παρθένα Θάλασσα με τα Θαλάσσια προϊόντα της τάϊζε τους Αρτακηνούς και όλες τις τριγύρω περιοχές. Οι Αρτακηνοί ήταν θαλασσοτέχνες και ήξεραν καλά τα μυστικά της. Οι κήποι γέμισαν λουλούδια και δέντρα. Οι φωνές των παιδιών άρχισαν και πάλι αν αντηχούν χαρούμενες στις ασβεστωμένες αυλές. Οι Χαλκιδαίοι έμποροι, ο Βόλος, η Αθήνα και ο Πειραιάς, ζητούσαν να γνωρίσουν επίμονα, ποιό είναι αυτό το νεοσύστατο χωριό που γέμισε τις αγορές τους με καρπούζια, πεπόνια, ντομάτες και ψάρια. Οι Αρτακηνοί έκτισαν και μια πανέμορφη εκκλησία τους Δώδεκα Αποστόλους. Και ένα ωραιότατο Δημοτικό σχολείο, από τα ωραιότερα κτίρια της χώρας μας. Στα πρότυπα του δικού τους Αρρεναγωγείου. Δεν είχε φυσικά την επιβλητικότητα εκείνου του Ιωνικού κτιρίου, με τις δεκαπέντε πελώριες μαρμάρινες σκάλες και τις δώδεκα μεγάλες αίθουσες! Όλοι οι συμπατριώτες μας τότε, ήταν ίσοι μεταξύ τους. Δεν ξεχώριζαν οι πλούσιο από τους φτωχούς. Όλοι δούλευαν για να ζήσουν και να δημιουργήσουν ο καθένας στον τομέα του. Όμως, μέχρι το όνειρο των πρώτων Αρτακηνών να γίνει πραγματικότητα χάθηκαν πολλοί. Έφυγαν πονεμέναι, με αναπάντητα τα ερωτήματά τους και ανεξήγητες απορίες τους. Ξεψύχησαν με το γιατί στα χείλη. Γιατί; Τόσος πόνος σ’ αυτούς και τα παιδιά τους; Σε τι έφταιξαν για να πληρώσουν τόσο ακριβό τίμημα; Αναπάντητα μένουν όλα για αρκετά χρόνια, μέχρι να δώσει η ιστορία τις απαντήσεις της. Είμαι σίγουρη ότι χαίρονται οι ψυχές τους ό- ταν τους θυμόμαστε, ό- ταν γράφουμε και διηγούμαστε γι’ αυτούς. Όταν αυτοί που έφυγαν, ζούν στις καρδιές των ζωντανών. Είναι σαν να μην πέθαναν ποτέ. Όλοι γνωρίζουμε ότι χωρίς ρίζες, δένδρα δεν καρποφορούν. Το δέντρο των προγόνων μας Αρτακηνών, έχει βαθιές και γερές τις ρίζες του. Κρατά από τα χρόνια του Ομήρου. Απλώνονται στο Αιγαίο, περνούν την στενή λωρίδα του Ελλήσποντου και βυθίζονται στους μαρμάρινους βυθούς της Προποντίδας. Ο κορμός του είναι μια πανέμορφη, μοναδική χερσόνησος, που λέγεται Κύζικος και βρέχεται απ’ τα νερά του Βοσπόρου. Εκεί, υπάρχει ακόμα, η ιέρή πηγή η Αρτακία ή Πανάθο, που εξυμνεί ο Όμηρος με γλαφυρότητα στην (Κ) ραψωδία του. Εκεί υπάρχουν ακόμα, τα λείψανα ιερού ναού, αφιερωμένος στον αυτοκράτορα Ανδριανό, τον καιρό της ακμής της Ρώμης. Εθεωρείτο σαν ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου. Φτιαγμένος από τα χέρια Κυζικηνών καλλιτεχνών, που ήξεραν να δουλεύουν περίτεχνα τον χρυσό και το μάρμαρο. Εκείνη η Αρτάκη, ήταν μεγάλο μητροπολιτικό κέντρο στην εποχή του Βυζαντίου και αξιόλογη πρωτεύουσα για πολλά χρόνια. Το φημισμένο από την αρχαιότητα λιμάνι της φιλοξενούσε ογδόντα έως εκατό, εμπορικά καράβια και ψαροκάικα, Αρτακηνών καραβοκύρηδων, έως την αρχή του αιώνα μας είχε ανθηρό εμπόριο κρασιών, λαδιών και μετάξης.

Είναι η Γη η εξορία των ανθρώπων;

Μοιάζει με σενάριο από επεισόδιο των «X-Files», είναι όμως η ανατρεπτική και σίγουρα ιδιαίτερα ευφάνταστη θεωρία που ανέπτυξε ένας αμερικανός επιστήμονας. Όπως υποστηρίζει, ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε στη Γη αλλά σε άλλον πλανήτη, γι' αυτό και εμφανίζει μια σειρά «δυσλειτουργίες» που σε περίπτωση που ήταν γήινο «προϊόν» δεν θα είχε.

Εκτιμά ότι είμαστε από τη φύση μας απείθαρχα και επιθετικά όντα και γι' αυτό κάποιοι εξωγήινοι συγκέντρωσαν τον ανθρώπινο πληθυσμό και τον εξόρισαν στη Γη.

Εξωγήινη καταγωγή: Την εξαιρετικά... προωθημένη αλλά σίγουρα ενδιαφέρουσα θεωρία ανέπτυξε ο καθηγητής Οικολογίας Ελις Σίλβερ. Τα «σημάδια» της εξωγήινης καταγωγής μας είναι αρκετά σύμφωνα με αυτήν. Όπως υποστηρίζει ο καθηγητής, ο άνθρωπος αντιμετωπίζει προβλήματα με την πλάτη του και έχει συχνά πόνους επειδή το είδος μας κατάγεται από έναν πλανήτη με χαμηλότερη βαρύτητα από αυτήν της Γης.

Σύμφωνα με τον Σίλβερ, προβλήματα δημιουργούνται και όταν παραμένουμε ακόμη και σχετικά λίγη ώρα εκτεθειμένοι στο ηλιακό φως επειδή δεν σχεδιαστήκαμε για να ερχόμαστε σε τόσο άμεση επαφή με τον Ήλιο. Ένα επιπλέον επιχείρημα του καθηγητή είναι οι δυσκολίες στον τοκετό και ειδικά αυτές που προκύπτουν από το γεγονός ότι το μέγεθος του κεφαλιού είναι δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με την... πύλη εξόδου.

Είμαστε το μόνο είδος στον πλανήτη με τόσο υψηλά ποσοστά επιπλοκών και θνησιμότητας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού, τονίζει, επισημαίνοντας ακόμη το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν είναι εξοπλισμένος για να αντιμετωπίζει το φυσικό περιβάλλον, π.χ. το κρύο ή τη ζέστη.

Θεωρεί επίσης παράδοξο το ότι ο άνθρωπος εμφανίζει ισχυρή αντιπάθεια για πολλά είδη τροφών που παρέχει η φύση. Ο Σίλβερ αναφέρει ότι ο άνθρωπος ασθενεί πολύ συχνά επειδή, εκτός των άλλων, το βιολογικό μας ρολόι έχει εξελιχθεί για ημέρα 25 ωρών, κάτι που έχουν υποδείξει και κάποιες μελέτες.

Από πού ήρθαμε και γιατί; Η άποψη του Σίλβερ είναι ότι ο ανατομικά σύγχρονος άνθρωπος είναι ένα υβρίδιο που προέκυψε από τη διασταύρωση των ανθρώπων του Νεάντερταλ με ένα άλλο είδος ανθρώπων που έφθασαν στη Γη από κάποιον πλανήτη στο Άλφα του Κενταύρου, το πλησιέστερο σε εμάς αστρικό σύστημα.

Κατά καιρούς το Άλφα του Κενταύρου έχει υποδειχθεί είτε ως τόπος καταγωγής του ανθρώπου είτε ως τόπος κατοικίας εξωγήινων. Ο Σίλβερ υποστηρίζει ότι αυτό το «άλλο» είδος ανθρώπων από το οποίο προερχόμαστε έφθασε στη Γη πριν από 60.000-200.000 έτη.

Η εξήγηση που δίνει για την έλευσή μας στη Γη είναι ότι οι εξωγήινοι που ζούσαν μαζί μας δεν άντεξαν άλλο την απειθαρχία και την επιθετικότητά μας και μας έστειλαν εδώ για λόγους σωφρονισμού.

Σαν να λέμε μας «φυλάκισαν» εδώ μέχρι να γίνουμε... άνθρωποι και όταν αυτό συμβεί - ποιος ξέρει; - μπορεί να επιστρέψουμε στο πραγματικό κοσμικό μας σπίτι...
(από EDW HELLAS)

Κάθε ομοιότητα με την πραγματικότητα του κόσμου που ζούμε είναι αληθής.

Μια μέρα εμφανίσθηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.

Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.

Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.

Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι 500 ευρώ! Και αποχώρησε.

Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα. Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.

Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα.

Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.

Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο. Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου.

Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση. Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαιδάρους!!…

Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή / οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών. Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.

Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.

Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν με τον "ιδρώτα" τους. Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής...

Η ερώτηση που μου 'ρχεται στο μυαλό είναι ... Ποιός είναι ο γαίδαρος σ' αυτό το χωριό;

> Κάθε ομοιότητα με την πραγματικότητα του κόσμου που ζούμε είναι αληθής.

(Από EDW Hellas)

Ο Θησαυρός

Κάποτε πέθανε ένας σοφός Ινδός. Πριν πεθάνει όμως, φρόντισε να έχει τακτοποιήσει όλες του τις εκκρεμότητες και να συντάξει και τη διαθήκη του.

Στη διαθήκη του λοιπόν, ανάμεσα σε πολλά είχε γράψει και το εξής: «έχω κλείσει όλη μου την περιουσία μέσα στο χρηματοκιβώτιο του γραφείου μου. ‘Ότι υπάρχει μέσα σ’αυτό, το παραχωρώ, στον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του κόσμου».

Αμέσως μετά το θάνατό του, χιλιάδες άνθρωποι έτρεξαν στο δικαστή, για να διαβεβαιώσουν ότι ήταν οι πιο ευτυχισμένοι στον κόσμο και ότι δικαιωματικά τους ανήκε ο θησαυρός.

Στο μεταξύ, στο συνωστισμό που είχε δημιουργηθεί έξω από το γραφείο του δικαστή, δεν έλειψαν οι διαπληκτισμοί, οι φωνές και οι φασαρίες, για το ποιος ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος.

Ο δικαστής φοβούμενος τα χειρότερα, έσπευσε να δηλώσει πως αυτός ο ίδιος ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος και άρα ο θησαυρός ανήκε σ’αυτόν.

Τρέχει λοιπόν όσο πιο γρήγορα μπορεί στο γραφείο του Ινδού, ανοίγει το χρηματοκιβώτιο και τι να δει…. Αντί για τον πολυπόθητο θησαυρό, υπήρχαν μερικά χαλίκια και ένα σημείωμα που έγραφε:

«Αν ήσουν πραγματικά ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου, δεν θα είχες ανάγκη από τα χρήματά μου».

Εναλλακτική Δράση _ από EDW HELLAS

10 φυτά που μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη

Έρευνες που έχουν γίνει κατά καιρούς από μεγάλα πανεπιστήμια έδειξαν ότι τα βότανα- πολλά από τα οποία βρίσκονται μέσα στην κουζίνα μας- βοηθούν ώστε να μειωθούν έως και 27% οι πιθανότητες εκδήλωσης του διαβήτη τύπου 2.
Είναι, όπως λένε οι επιστήμονες, η απάντηση…που έχει δώσει η ίδια η φύση για τον έλεγχο της γλυκόζης του αίματος και υιοθετήθηκαν σε βάθος χρόνου από πολλούς πολιτισμούς.
1. Αλόη

Η αλόη είναι ένα από τα πιο γνωστά βότανα για την πρόληψη και θεραπεία πολλών ασθενειών, μια εκ των οποίων είναι ο διαβήτης. Ιατρικές έρευνες έχουν δείξει ότι η χορήγηση αλόης μειώνει τα επίπεδα γλυκόζης στους διαβητικούς. Η θεωρία αυτή αποδείχτηκε και πειραματικά όταν σε ασθενείς που δεν είχαν εξάρτηση από την ινσουλίνη δόθηκε ένα κουταλάκι αλόης την ημέρα για χρονική περίοδο 14 εβδομάδων. Τα αποτελέσματα των εξετάσεων που έγιναν στη συνέχεια έδειξαν ότι η γλυκόζη στο αίμα τους είχε μειωθεί κατά 45% χωρίς να αλλάξει το βάρος τους.
2. Μαντζουράνα
Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά και αποτελεσματικά «αντιδιαβητικά» βότανα. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν οι ερευνητές του πανεπιστημίου της Τζόρτζια των ΗΠΑ μετά από μελέτη για τα βότανα που πωλούνται στα σούπερ μάρκετ. Η δράση της είναι πολύ ισχυρή στην παρεμπόδιση της γλυκοζυλίωσης των πρωτεϊνών. Πρόκειται για τη διαδικασία που σχετίζεται με την εμφάνιση των πιο σημαντικών επιπλοκών που αντιμετωπίζουν όσοι πάσχουν από διαβήτη, δηλαδή το διαβητικό πόδι και τα προβλήματα στο καρδιαγγειακό σύστημα.
3. Κανέλα
Η κανέλα καταναλώνεται κυρίως ως μυρωδικό σε φαγητά και γλυκά, διατίθεται σε μορφή αιθέριου ελαίου, ενώ χρησιμοποιείται και για την παρασκευή αφεψήματος. Οι τελευταίες μελέτες έχουν δείξει ότι μια κουταλιά κανέλα την ημέρα μπορεί να ελαττώσει τα επίπεδα του σακχάρου σε όσους πάσχουν από διαβήτη τύπου 2. Αυτό συμβαίνει γιατί η κανέλα στηρίζει τη δράση της σε μια ουσία, την υδατοδιαλυτή πολυφαινόλη, που μιμείται τη δράση της ινσουλίνης. Πρέπει ωστόσο να καταναλώνεται σε ελεγχόμενες δόσεις γιατί η δράση της μπορεί να επηρεάσει την αποτελεσματικότητα της φαρμακευτικής αγωγής.
4. Σκόρδο
Το σκόρδο θεωρείται, εδώ και 5.000 χρόνια, ένα βότανο που δυναμώνει και αναζωογονεί τον οργανισμό, προστατεύοντάς τον από πολλές ασθένειες. Ο διαβήτης είναι μια από αυτές. Ερευνες έχουν δείξει ότι χάρη στην αντιοξειδωτική του δράση το σκόρδο παρέχει προστασία από τις εκφυλιστικές παθήσεις των αγγείων που προκαλεί ο διαβήτης. Οι πιθανότητες προσβολής από ασθένειες που σχετίζονται με τον διαβήτη όπως η αμφιβληστροειδοπάθεια, η νευροπάθεια και η διαβητική νεφροπάθεια μπορούν να μειωθούν με την κατανάλωση σκόρδου.
5. Βρώμη
Η βρώμη θεωρείται από πολλούς επιστήμονες η πιο υγιεινή επιλογή σε σύγκριση με τα υπόλοιπα δημητριακά. Η δράση της αποδίδεται στην εξαιρετικά μεγάλη περιεκτικότητα που έχει σε φυτικές ίνες. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε μόλις μισό φλιτζάνι βρώμης περιέχονται 4 γραμμάρια φυτικών ινών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ρυθμίζεται πιο ικανοποιητικά ο μεταβολισμός των υδρογονανθράκων που καταναλώνουμε. Επίσης βελτιώνεται σημαντικά η ινσουλινοαντίσταση, μια παθολογική κατάσταση που σε προχωρημένο στάδιο μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση του σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2.
6. Καρότο
Μέχρι πριν από μερικά χρόνια κυριαρχούσε η άποψη ότι το καρότο ήταν απολύτως ακατάλληλο για τους διαβητικούς επειδή τα ζάχαρα που περιέχονται σε αυτό μεταβολίζονται πολύ γρήγορα. Η θεωρία αυτή έχει καταρρεύσει πλήρως καθώς αποδείχτηκε ότι το γλυκαιμικό του φορτίο είναι χαμηλό και, επομένως, η κατανάλωση του δεν έχει κανένα κίνδυνο για την υγεία των διαβητικών. Μολονότι το καρότο δεν περιέχει κάποια ουσία που «στοχεύει» αποκλειστικά στη ρύθμιση της ινσουλίνης, τα θρεπτικά του συστατικά είναι τόσο σημαντικά ώστε να βοηθούν τον ασθενή να ενισχύσει την άμυνα του οργανισμού του.
7. Λάχανο
Από όλα τα πράσινα λαχανικά με φύλλα το λάχανο είναι αυτό που αποτελεί «ασπίδα» για τον οργανισμό στην πρόληψη του σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2. Μελέτη που έγινε από την επιστημονική ομάδα του πανεπιστημίου του Λάνκαστερ και δημοσιεύτηκε στην έγκυρη ιατρική επιθεώρηση British Medical Journal έδειξε ότι η κατανάλωση μιάμισης μερίδας λάχανου την ημέρα μειώνει τον κίνδυνο εκδήλωσης σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2 κατά 14%. Αυτές οι ιδιότητες του λάχανου αποδίδονται από τους επιστήμονες στις αντιοξειδωτικές ουσίες και στα υψηλά επίπεδα μαγνησίου που περιέχει.
8. Μήλο
Το μήλο περιέχει βιταμίνες, μέταλλα, ιχνοστοιχεία, φυτικές ίνες, βιταμίνες Α και C, ασβέστιο, σίδηρο, φώσφορο και πολλές ακόμα θρεπτικές ουσίες που βοηθούν τον οργανισμό να προλάβει και να αντιμετωπίσει μεγάλο αριθμό παθήσεων. Ο διαβήτης είναι μια από αυτές τις παθήσεις, κυρίως χάρη στην περιεκτικότητά του σε φλαβονοειδή που αναστέλλουν ένζυμα όπως η α-αμυλάση και η α-γλυκοσιδάση με αποτέλεσμα τη μείωση της γλυκόζης που απορροφάται από τον οργανισμό. Επιπλέον, οι πολυφαινόλες που περιέχονται στο μήλο μειώνουν την απορρόφηση της γλυκόζης, βοηθούν στην αποτροπή της απότομης αύξησης του σακχάρου και ενεργοποιούν τα κύτταρα του παγκρέατος που εκκρίνουν ινσουλίνη.
9. Ξηροί καρποί
Οι ξηροί καρποί περιέχουν ακόρεστες λιπαρές ουσίες που μπορούν να βελτιώσουν τον μεταβολισμό της γλυκόζης και να βοηθήσουν τη δράση της ινσουλίνης. Έρευνα επιστημόνων του πανεπιστημίου Χάρβαρντ σε περισσότερες από 80.000 γυναίκες έδειξε ότι όσες από αυτές κατανάλωναν 30 γραμμάρια ξηρών καρπών πέντε φορές την εβδομάδα είχαν 27% λιγότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν διαβήτη τύπου 2. Οι γυναίκες που κατανάλωναν 30 γραμμάρια ξηρών καρπών από μία έΑς τέσσερις φορές την εβδομάδα είχαν 16% λιγότερες πιθανότητες, ενώ ακόμα και η κατανάλωση φυστικοβούτυρου μείωσε τον κίνδυνο κατά 21%.
10. Τζίνσενγκ
Στην ιατρική της Απω Ανατολής, η οποία στηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στη χορήγηση βοτάνων, το τζίνσενγκ θεωρείται ένα από τα πιο αποτελεσματικά φάρμακα για τη θεραπεία του διαβήτη. Η βασική θεραπευτική του δράση είναι η ενίσχυση της διαδικασίας για τη μεγαλύτερη απελευθέρωση ινσουλίνης από το πάγκρεας. Παράλληλα αυξάνει τον αριθμό των υποδοχέων της ινσουλίνης. Αυτή η δράση του τζίνσενγκ έχει ως αποτέλεσμα την άμεση μείωση των επιπέδων του σακχάρου στο αίμα.
Πηγή: ygeianews.gr

Καλή Ανάσταση του Κυρίου μας και των Ψυχών μας!!! Happy Resurrection of our Lord and of our souls!!!!