Τα τέσσερα κεριά..//..The four candles

Τα τέσσερα κεριά, έλιωναν, αργά αργά... Το πρώτο κερί είπε: ΕΙΜΑΙ Η ''ΕΙΡΗΝΗ'' Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν: πιστεύω δεν μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω! Κι έτσι αφέθηκε σιγά σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά! Το δεύτερο κερί είπε: Είμαι η ''ΠΙΣΤΗ'' Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα, και δεν έχει νόημα να παραμένω αναμμένο. Κι έτσι ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε και το έσβησε! Με λύπη το τρίτο κερί είπε: Είμαι η ''ΑΓΑΠΗ'' Δεν έχω τη δύναμη να παραμένω αναμμένο. Οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι. Χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει! Ξαφνικά... Ένα αγοράκι μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά. Φοβισμένο είπε: Μα τι κάνετε! πρέπει να παραμείνετε αναμμένα, φοβάμαι το σκοτάδι και ξέσπασε σε δάκρυα! Τότε το τέταρτο κερί είπε: Μη φοβάσαι όσο θα είμαι εγώ αναμμένο θα μπορούμε πάντα να ξανανάψουμε τα άλλα τρία κεριά! Είμαι Η ''ΕΛΠΙΔΑ'' Το παιδί πήρε το κερί της ελπίδας, και άναψε πάλι όλα τα άλλα! The four candles, melted, slowly ... The first candle said:'' I AM THE PEACE'' But people fail to maintain with: I do not believe I have left other than to continue to burn! And so he was slowly extinguished entirely! The second candle said:'' I am the Faith'' Unfortunately I do not need anything. People do not want to know about me, and makes no sense to remain lit. So a light breeze blew and died! Sorry the third candle said:'' I am LOVE'' I have the strength to remain lit. People do not realize how important I am. Without waiting for another, the wax was allowed to go out! Suddenly ... A boy entered the room and saw the three unlit candles. Afraid he said: But what you do! must stay on, I fear the darkness and burst into tears! Then the fourth candle said: Do not be afraid as I am I can always be turned on again the other three candles! I'' HOPE'' The child took the candle of hope and lit up again everything else!

I LOVE YOU FROM HERE .. AS THE SKY!!!!!!Σ’ ΑΓΑΠΩ ΑΠΟ ΕΔΩ ΩΣ ΤΟΝ… ΟΥΡΑΝΟ!

I LOVE YOU FROM HERE .. AS THE SKY! Σ’ ΑΓΑΠΩ ΑΠΟ ΕΔΩ ΩΣ ΤΟΝ..ΟΥΡΑΝΟ! - Do you love me? I asked the three-year, and ... something more months, my son. - Yes! He replied at once. - How much? Him I asked again. -Toooooso ... I said, opening Both hands of the more able! Dad-You love me? It was his turn to ask me! Too-my love, I told him! -How? He asked again. -From here to heaven, I said with emphasis, looking up! It's off-the sky daddy, she asked naively! Yes, my boy, I answered -Me My hands are not the most open, But he told me and the blow of Heilakis to show me the frustration of that love is not enough ... my own! -When I grow up, my boy, you understand that love is neither large nor small, just love but I told him I was sure that they could understand! -But I'm a big daddy, what I am baby! I told a childhood innocence. A children's naivete that the theme of love will never age. Because the years and never get will not understand the greatness of love. "It's the only good that the more both share the richer you become, as tribes and the more you beg, " I read somewhere. At a difficult time living need to deprive many of all goods, that we enjoyed in the past let us be profligate ... in love! And let's not wait for response Let's not compare, Let's not put limits. The two children's hands, contain the entire universe and not just a poster! ----------------------- ----------------------- Σ’ ΑΓΑΠΩ ΑΠΟ ΕΔΩ ΩΣ ΤΟΝ… ΟΥΡΑΝΟ! – Μ’ αγαπάς; Ρώτησα τον τρίχρονο, και… κάτι μήνες περισσότερο, γιό μου. - Ναι! Μου απάντησε μεμιάς. - Πόσο; Τον ξαναρώτησα. -Τόοοοοσο… μου είπε, ανοίγοντας τα δυο χεράκια του όσο περισσότερο μπορούσε! -Εσύ μπαμπά μ’ αγαπάς; Ήταν η σειρά του να με ρωτήσει! -Πολύ αγάπη μου, του είπα! -Πόσο; Με ρώτησε πάλι. -Από εδώ μέχρι τον ουρανό, του είπα με έμφαση,κοιτάζοντας ψηλά! -Είναι μακριά ο ουρανός μπαμπά, με ρώτησε με αφέλεια! -Ναι αγόρι μου, απάντησα -Εμένα τα χεράκια μου δεν ανοίγουν περισσότερο, όμως μου είπε και φούσκωσε τα χειλάκια του για να μου δείξει την απογοήτευση του που η αγάπη του δεν… φτάνει τη δικιά μου! -Όταν θα μεγαλώσεις αγόρι μου, θα καταλάβεις ότι η αγάπη δεν είναι ούτε μεγάλη, ούτε μικρή, είναι απλά αγάπη, του είπα αλλά ήμουν σίγουρος ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει! -Μα είμαι μεγάλος μπαμπά, τι μωρό είμαι! Μου ΄πε με παιδική αφέλεια. Μια παιδική αφέλεια που στο θέμα της αγάπης δεν πρόκειται ποτέ να ενηλικιωθεί. Γιατί όσο χρονών και να φτάσουμε ποτέ δεν πρόκειται να κατανοήσουμε το μεγαλείο της αγάπης. «Είναι το μοναδικό αγαθό που όσο περισσότερο το μοιράζεσαι τόσο πιο πλούσιος γίνεσαι, και όσο το φυλάς τόσο περισσότερο θα ζητιανεύεις», είχα διαβάσει κάπου. Σε μια δύσκολη εποχή που ζούμε που χρειάζεται να στερηθούμε πολλά από όλα τα αγαθά, που απολαύσαμε στο παρελθόν, ας φανούμε… σπάταλοι στην αγάπη! Και ας μην περιμένουμε ανταπόκριση, ας μην τη συγκρίνουμε, ας μην της βάζουμε όρια. Τα δύο παιδικά χεράκια, περιέχουν ολόκληρο το Σύμπαν και όχι απλά έναν ουρανό!!!

…Ανάμεσα στην Ανατολή και Δύση, στο πιο ιερό γεωγραφικό σταυροδρόμι του κόσμου η Ελλάδα… Δυο τεράστια ανθρώπινα συγκροτήματα. Στο ένα οι άνθρωποι ζούσαν σκλάβοι, χωρίς καμιά ιδέα γι' ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Στο άλλο οι άγριοι ζούσαν αναρχούμενοι κι ανοργάνωτοι. Δεν είχαν ιδέα για την κοινωνική αλληλεγγύη και την υποταγή του ατομικού ενστίκτου σε κοινωνικό ρυθμό. Δεν είχε ακόμα ο άνθρωπος βρει το δίκαιο μέτρο, τη δύσκολη και περίπλοκη ισορρόπηση ανάμεσα σκλαβιάς και αναρχίας. Ο άνθρωπος ζούσε ακόμα ως άγριο θηρίο πότε αλυσοδεμένο, ποτέ αχαλίνωτο. Την κρίσιμη αυτή στιγμή παρουσιάστηκε ο "Homo Hellenicus". Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία ο άνθρωπος είδε καθαρά ποιο δρόμο πρέπει ν' ακολουθήσει η ανθρωπότητα. Μήτε δεξιά, στο βάραθρο της σκλαβιάς, μήτε αριστερά, στο βάραθρο της αναρχίας. Ο Έλληνας χάραξε ένα στενό μονοπάτι ανάμεσα στα δύο βάραθρα. Το μονοπάτι της ελευθερίας. Για πρώτη φορά στον πλανήτη τούτο ο άνθρωπος απόκτησε καθαρή συνείδηση για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του. Δε μέθυσε από τα δικαιώματα, δεν εξουθενώθηκε από τις υποχρεώσεις. Βρήκε την τέλεια σύνθεση. Πήρε από τον αναρχούμενο ατομισμό όλα τα γόνιμα στοιχεία, δέχτηκε από την πειθαρχημένη υποταγή, όλα τα γόνιμα στοιχεία και δημιούργησε αυτό το καταπληκτικό θαύμα που ονομάζεται ελευθερία. Ν. Καζαντζάκης

Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΧΑΛΗΣ (Έλευτερία ή Θάνατος)

Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΧΑΛΗΣ (Έλευτερία ή Θάνατος)

"Όταν άρχισα, τώρα στα γεράματα, να γράφω τον Καπετάν Μιχάλη, o κρυφός σκοπός μου ήταν τούτος : να σώ­σω, ντύνοντάς το βιβλίο με λέξεις, το δράμα του κόσμου όπως το πρωταντίκρισαν και τό δημιούργησαν τα παιδικά μου μάτια. Κι όταν λέω το δράμα του κόσμου, θέλω νά ειπώ το δράμα της Κρήτης. Aμ’ ξέρω τι γίνουνταν,τήν εποχή εκείνη, στ’ άλλα παιδιά της λευτε­ρωμένης ‘Ελλάδας μα τά παιδιά της Κρήτης Ανάπνεαν έναν άέρα τραγικό στά ήρωικά και μαρτυρικά χρόνια του Καπετάν Μιχάλη, ήταν οι Τούρκοι που πατούσαν ακόμα τα χώματά μας και συνάμα άρ­χιζαν ν’ άκούγουνται, vα ζυγώνουν τά αίματωμένα φτερά της ‘λευτεριάς. Στην κρίσιμη αυτή μεταβατική στιγμή, τή γεμάτη πυ­ρετό κι ελπίδες, τά παιδιά της Κρήτης γίνουνταν γρήγορα άντρες, οι άνύπνωτες έγνοιες των μεγάλων γύρα τους γιά τήν πατρίδα, γιά τή λευτεριά, γιά τό θεό πού προστατεύει τους Χριστιανούς, γιά τό θεό πού σηκώνει τό σπαθί του νά διώξει τους Τούρκους, κα­τασκέπαζαν τις συνηθισμένες χαρές και στενοχώριες του παιδιού." Από terra papers.. http://www.terrapapers.com/?p=3844

Αλ.Παπαδιαμάντης ...."Οι έμποροι των Εθνών" --Ανάλυση της λέξης "ΑΡΓΊΑ"

Η αργία εγέννησε την πενίαν.
Η πενία έτεκεν την πείναν.
Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν.
Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν.
Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν.
Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν.
Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου......

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΟΥΡΗΣ : ΟΙ ΦΟΡΟΙ (1883)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΟΥΡΗΣ : ΟΙ ΦΟΡΟΙ (1883)

«Βάλετε φόρους, βάλετε εις την πτωχήν μας ράχη,

ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα

σεις το κρασί και τον καπνό που πίνετε μονάχοι

κι εμείς να σας κοιτάζομε με μάτι σαν γαρίδα

Βαριά φορολογήσετε και το νερό που τρέχει

βάλετε φόρους, βάλετε, η πλάτη μας αντέχει.

Ο,τι καλό κι αν έχουμε επάνω σας ας μείνει

στα πρόσωπά μας ας χυθεί του μαρασμού το χρώμα

μ’ εμάς το ισοζύγιο του έθνους μας ας γίνει

φορολογήστε και αυτή τη σάρκα μας ακόμα

του σώματός μας κόβετε καμιά παχιά λωρίδα

και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα.

Ο,τι κι αν τρώγουν οι πτωχοί το έθνος ας τα τρώγει

ό,τι κι αν πίνουν οι πτωχοί το έθνος ας τα πίνει

χορταίνετε σαν Λούκουλοι μ’ εμάς το σκυλολόγι

κι εμείς θα σας γνωρίζουμε γι’ αυτό ευγνωμοσύνη.

Τέτοιοι χωριάτες που ‘μαστε αντέχουμε εις όλα

και ούτε τόσον εύκολα τινάζουμε τα κώλα.

Πρέπει να είναι οι πολλοί πτωχοί και πεινασμένοι

και οι ολίγοι πάντοτε να βρίσκονται χορτάτοι

Πρέπει να στέκουν οι πολλοί στα σπίτια των κλεισμένοι

και οι ολίγοι να πηδούν επάνω στο παλάτι

Πρέπει ο κόσμος ο πολύς να δέχεται τα βάρη

κι ο λιγοστός επάνω του κανένα να μην πάρει.

Μ’ αυτόν τον νόμον έζησε ο κόσμος και θα ζήσει

τη δύναμή του προσκυνά η κάθε κοινωνία

Δεν ημπορεί καθένας μας βεβαίως να πλουτίσει

γιατί του κόσμου έπειτα χαλά η αρμονία

Φτώχεια και πλούτος – ζήτημα του καθενός αιώνος:

Ιδού το τέλος κι η αρχή του φοβερού αγώνος

Λοιπόν κανένας πρόστυχος κεφάλι μη σηκώσει

για τόσα νομοσχέδια μη βγάλει τσιμουδιά

Εις της πατρίδας τον βωμόν το αίμα του ας δώσει

χωρίς ν’ αφήσει στεναγμόν η μαύρη του καρδιά

Κι αν τώρα πάλι έπεσεν επάνω του ο κλήρος

Πρέπει και πάλι να φανεί γενναίος – μάρτυς – ήρως».

Ἀρχηγοί
Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,
κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·
ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ
τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.
Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,
μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.

Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! ... κι᾿ οἱ ἕλληνες ἐκεῖνοι,
ποὺ τὸν καφφέ των βερεσὲ εἰς τὰ Χαυτεῖα πίνουν,
ἂν ἀρχηγίαν ἔξαφνα κανένας τοὺς προτείνῃ,
δὲν θὰ διστάσουν βέβαια καὶ Ἀρχηγοὶ νὰ γίνουν.
Κι᾿ αὐτὸς ὁ ἕσχατος Ρωμηὸς γιὰ ὅλα κάτι ξέρει,
ἕλληνος τράχηλος ποτὲ ζυγὸν δὲν ὑποφέρει.

Ἰδοὺ νταῆς φουστανελλᾶς μὲ φέσι καὶ σελάχι!
ποιὸς ξέρει ἂν Πρωθυπουργὸς δὲν γίνῃ καμμιὰ ᾿μέρα;
ποιὸς ξέρει πόσα σχέδια καὶ ἀπαιτήσεις θἄχη,
καὶ ἂν τὴν διπλωματικὴ δὲν συνταράξῃ σφαῖρα;
Ὤ! ναί! ποτὲ τὸν ἕλληνα μὴ θεωρῆτε πτῶμα...
᾿ς ὅλους θὰ ἔλθη ἡ σειρὰ νὰ κυβερνήσουν κόμμα.

Μᾶς λείπει ἕνας ἀρχηγός;... πενῆντα ξεφυτρόνουν,
τὸ ἕνα κόμμα χάνεται;... θὰ ἔβγουν ἄλλα δέκα·
ὅλοι γιὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ μαλλόνουν,
κι᾿ ἴσως ἀργότερα μᾶς βγῇ ᾿ς τὴ μέση καὶ γυναῖκα.
Ἀλλὰ κι᾿ ἐγὼ ὁ ἀφανὴς τῶν Ἀθηνῶν πολίτης
ἐλπίζω πὼς καμμιὰ φορὰ θὰ γίνω Κυβερνήτης.

Ἐμπρός! μὲ πόζα ἀρχηγοῦ καθένας ἂς προβάλλη,
ἀπ᾿ ὅλους ἂς κυβερνηθῆ ἡ προσφιλὴς Ἑλλάς·
ἂς γίνῃ ὁ Ἡμέτερος, ἂς γίνουν ὅμως κι᾿ ἄλλοι,
ἂς γίνῃ κι ὁ Κατσικαπῆς κι᾿ αὐτὸς ὁ Μπουλελᾶς.
Ἂς πλημμυρίσῃ μ᾿ ἀρχηγοὺς τὸ ἔθνος πέρα πέρα,
ἂς μᾶς σηκώσῃ ἔξαφνα καὶ ἡ Ροζοῦ παντιέρα.

Μονάχα ἕνας βασιλεὺς μὴ μένη ᾿ς τὸ Παλάτι,
πενῆντα δυὸ τουλάχιστον ἂς ἦνε βασιλεῖς,
ὅλοι ἂς ἔβγουν κύριοι ᾿ς τῶν ἄλλων τὸ γεινάτι,
κι᾿ ὀγδόντα πέντε Πρόεδροι ἂς γίνουν τῆς Βουλῆς.
Ὅλοι τρανοὶ πολιτικοί, κανένας ἰδιώτης,
ὅλοι ποζάτοι στρατηγοί, κανένας στρατιώτης

Nikos Ellis-The Message (Το Μήνυμα)

Ένα μήνυμα αγάπης,φιλίας και αλληλοεκτίμησης για την φύση και την ζωή στον πλανήτη μας!!!
Ευχαριστώ πολύ τον καλό μου φίλο Νίκο Έλλης που μου εμπιστεύτηκε την υπέροχη μουσική του!!!