Ταξίδι στην Καρδιά !!!

Ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ (Από τον "Τρελό" του Καλίλ Γκιμπράν)

Από τον "Τρελό" του Καλίλ Γκιμπράν

Ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Θεέ των χαμένων ψυχών, εσύ που είσαι χαμένος ανάμεσα στους άλλους θεούς, άκουσέ με!

Εσύ, μοίρα γλυκιά που μας παραστέκεις, κι εσείς τρελά περιπλανώμενα πνεύματα, ακούστε με:

Εγώ, ο πιο ατελής, κατοικώ ανάμεσα σε μια τέλεια φυλή.

Εγώ, ένα ανθρώπινο χάος, ένα νεφέλωμα από συγκεχυμένα στοιχεία, περιφέρομαι ανάμεσα σε ολοκληρωμένους κόσμους – ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν τέλειους νόμους, απαρασάλευτη τάξη και συγκροτημένες σκέψεις.

Ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν διευθετημένα όνειρα και τα οράματά τους είναι καταγραμμένα και αρχειοθετημένα.
Θεέ μου, οι αρετές των ανθρώπων αυτών είναι μετρημένες, κι οι αμαρτίες τους ζυγιασμένες. Και τα απροσμέτρητα πράγματα που διαβαίνουν στο θαμπό ηλιοβασίλεμα, εκεί που δεν υπάρχει ούτε αμαρτία ούτε αρετή, είναι κι αυτά γραμμένα σε κατάστιχα.

Εδώ οι μέρες και οι νύχτες μοιράζονται σε εποχές συμπεριφοράς και κυβερνιούνται από άψογους, ακριβείς κανόνες.

Να τρως, να πίνεις, να κοιμάσαι, να σκεπάζεις τη γύμνια σου, και τέλος να κουράζεσαι την πρεπούμενη ώρα.

Να δουλεύεις, να παίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, κι ύστερα να πλαγιάζεις ώσπου το ρολόι να σημάνει την ώρα.

Να σκέφτεσαι έτσι, να αισθάνεσαι τόσο, κι ύστερα - μόλις ένα καθορισμένο άστρο ανατείλει στον ορίζοντα - να σταματάς να σκέφτεσαι και να αισθάνεσαι.

Να ληστεύεις το γείτονά σου χαμογελώντας, να προσφέρεις δώρα χειρονομώντας κομψά, να επαινείς, να κατηγορείς κεκαλυμμένα, να καταστρέφεις ψυχές με ένα σου λόγο, να καις τους ανθρώπους με μιαν ανάσα σου, κι ύστερα – μόλις τελειώνει η δουλειά της μέρας – να νίπτεις τας χείρας σου.

Ν’ αγαπάς σύμφωνα με τους κανόνες της τάξης, να ψυχαγωγείς τον καλύτερο εαυτό σου με προσχεδιασμένο τρόπο, να λατρεύεις τους θεούς όπως τους αξίζει, να μηχανορραφείς έντεχνα με τους δαίμονες, κι ύστερα να τα λησμονείς όλα, σαν να έχει πεθάνει η μνήμη σου.

Να σκέφτεσαι υστερόβουλα, να στοχάζεσαι με υπολογισμό, να είσαι ελαφρά ευτυχισμένος και να υποφέρεις αριστοκρατικά – κι ύστερα ν’ αδειάζεις το ποτήρι ως την τελευταία σταγόνα, για να μπορείς να το γεμίσεις πάλι αύριο.

Όλα αυτά τα πράγματα, Θεέ μου, έχουν τέλεια προβλεφτεί, έχουν αποφασιστικά γεννηθεί, έχουν γαλουχηθεί με φροντίδα, κυβερνιούνται από κανόνες, καθοδηγούνται από τη λογική κι ύστερα - σύμφωνα με προκαθορισμένη μέθοδο - σφαγιάζονται και θάβονται.

Κι ακόμα, οι σιωπηλοί τάφοι, που βρίσκονται μέσα στην ανθρώπινη ψυχή, είναι σημειωμένοι κι αριθμημένοι.

Όλα αυτά είναι ένας τέλειος κόσμος, ένας κόσμος ολοκληρωμένης τελειότητας, ένας κόσμος τρανών θαυμάτων, το ωριμότερο φρούτο στου Θεού τον κήπο, η μεγαλοφυέστερη σκέψη στο σύμπαν.

Αλλά γιατί Θεέ μου, πρέπει εγώ να βρίσκομαι εδώ; Εγώ, ένας άγουρος σπόρος ανεκπλήρωτου πάθους, μια καταιγίδα τρελή, εγώ, που δε γυρεύω ούτε την ανατολή ούτε τη δύση, εγώ, ένα αλλοπαρμένο θραύσμα κάποιου πλανήτη που εξερράγη;

Θεέ των χαμένων ψυχών, εσύ που είσαι χαμένος ανάμεσα στους άλλους θεούς, γιατί βρίσκομαι εδώ;

Ο άνθρωπος που ήθελε να ζει αιώνια. (παραμύθι αγνώστου συγγραφέα)

Ο άνθρωπος που ήθελε να ζει αιώνια.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άνθρωπος που ήθελε να ζει αιώνια. Τον έλεγαν Παντελή. Ειχε όλα τα καλά. Ήταν νέος, γερός, αγαπούσε την οικογένειά του και χαιρόταν τη ζωή. Πάει μια μέρα στη Σοφή του χωριού και της λέει:

Ξέρεις ποιο είναι το μυστικό για να ζήσω αιώνια; Εκείνη σκύβει συλλογισμένη και κοιτά τα μαύρα της νύχια. "Εγώ δεν ξέρω. Άμε στον γέρο του δάσους που είναι πιο γέρος κι από μένα να ρωήσσεις. Αυτός πρέπει να ξέρει".

Τραβά τον δρόμο του ο Παντελής, φτάνει κάποτε στον γέρο του δάσους που καθόταν πάνω σ' ένα κούτσουρο. "Ξέρεις πώς θα μπορέσω να ζήσω αιώνια;" τον ρωτά. "Εγώ", του λέει αυτός, "θα ζήσω μέχρι να πέσουν όλα τα δέντρα του δάσους". "Α, όχι, αυτό δεν μου κάνει. Κάποτε θα πέσουν τα δέντρα. Δεν είναι αυτό που ζητώ". "Ε, τότε, πήγαινε να βρεις το γέρο της λίμνης, αυτός είναι πιο γέρος κι από μένα, μπορεί να ξέρει το μυτστικό".

Δρόμο παίρνει δρόμο αφήνει ο Παντελής φτάνει κάποτε στο γέρο της λίμνης που τον εβρίσκει να πίνει το νερό της λίμνης πεσμένος μπρούμυτα. "Ξέρεις πώς θα μπορέσω να ζήσω αιώνια;", τον ρωτά. "Εγώ", του λέει αυτός, "θα ζήσω μέχρι να στερέψει ετούτη η λίμνη". "Α, όχι, δε θέλω", λέει στενάχωρος ο Παντελής. "Σίγουρα θα έρθει μια μέρα που το νερό της λίμνης θα στερέψει και τότε κι εσύ κι εγώ θα πεθάνουμε". "Πήγαινε τότε να βρεις τον γέρο του βουνού", του απαντά ο γέρος της λίμνης, "αυτός είναι πιο γέρος κι από μένα, κάτι παραπάνω θα ξέρει".

Το δισάκι του στον ώμο ο Παντελής, βουνά λαγκάδια περνά, ραχούλες και κάμπους διαβαίνει, φτάνει μια μέρα στον γέρο του βουνού που ήταν στ' αλήθεια πάρα πολύ γέρος. "Ξέρω γιατί ήρθες" του λέει, "ψάχνεις να βρεις πώς θα μπορέσεις να ζήσεις αιώνια". "Ναι", του απαντά ενθουσιασμένος ο Παντελής. "Εγώ θα ζήσω μέχρι να πέσει ετούτο το βουνό", του λέει. "Αυτό μάλιστα! Θα μείνω μαζί σου!" απάντησε κι έμεινε μαζί του, τι να σας πω, αν σας πω αιώνες ολόκληρους θα σας φανεί απίστευτο; Και όμως δε σας λέω ψέμματα. Πέρασαν αιώνες μαζί κι έγιναν αχώριστοι φίλοι.

Κάποτε όμως, καθισμένος καθώς ήτανε πάνω στην κορφή του βουνού, ο Παντελής ένιωσε μια βαθιά νοσταλγία για το χωριό του. "Μη πας", του είπε ο γέρος του βουνού, "το χωριό σου άλλαξε πολύ, οι δικοί σου έχουν πεθάνοι όλοι εδώ και πάρα πολλούς αιώνες, καμιά δουλειά δεν έχεις πια εκεί". Το σαράκι όμως τον έτρωγε τον Παντελή και ο γέρος κατάλαβε πως το 'χε πια πάρει απόφαση και πως τίποτα δεν θα τον σταματούσε. "Πάρε το άλογό μου", του είπε μια μέρα. "Είναι γρήγορο σαν τον άνεμο, σε μια μέρα θα σε πάει και θα σε φέρει. Μόνο ένα πράγμα προσεξε: μη κατέβεις ούτε μια στιγμή από τη σέλα του γιατί θα πάθεις μεγάλο κακό. Για κανέναν λόγο δεν θα κατέβεις, εντάξει;"

Συμφώνησε ο Παντελής, καβαλίκεψε το άτι και πριν προλάβει να πει κίμινο έφτασε έξω απ' το χωρίο του. Ίδιο το ποτάμι, ίδιος ο κάμπος που το περιτρυγύριζε, μπαίνει μέσα και τι να δει; Δεν αναγνώριζε τίποτα. Μεγάλοι δρόμοι, μεγάλα σπίτια, σήματα κόκκινα και πράσινα, όλοι άγνωστοι. Σεργιάνισε από δω, σεργιάνισε από κει, το βράδυ πήρε λυπημένος το δρόμο για το βουνό.

Στο δρόμο ξαφνικά συναντά στη μέση του πουθενά ένα χαλασμένο κάρο που η μια του ρόδα είχε φύγει και γύρω γυρω στίβες παπούτσια τρύπια. Ένα γεράκος καθόταν κι έκλαιγε τη μοίρα του. "Βοήθα με παλικάρι μου να φτιάξω το κάρο μου, σε παρακλλώ", του λέει. "Θα σε βοηθούα" του απαντά, "αλλά δεν πρέπει με τίποτα να κατέβω από το άλογό μου, λυπάμαι...". Έπεσε σε απελπισία ο γέρος, τον λυπήθηκε το καλό το παλικάρι, κατάβηκε απ' τ' άλογο, έβαλε τον τροχό στη θέση του. Πάνω που πήγε να βάλει το πόδι στη σέλα, ένα σύννεφο σκέπασε τη σελήνη, μια ανατριχίλα διέτρεξε το κορμί του απ΄ το απαλό χέρι του γέρου που ακούμπησε το δικό του.

Κατάλαβες τώρα;;;

Κατάλαβες τώρα;;
(Αγνώστου Συντάκτη)

Κατάλαβες τώρα, γιατί σε λέγανε «εθνικιστή»
όταν έλεγες πως αγαπάς την Πατρίδα σου;
Για να την πουλήσουν πιο εύκολα.
Γι' αυτούς κάθε λέξη που αρχίζει από -εθν και -ελλ
ήταν και είναι εμπόδιο όταν ακούγεται
μέσα στο μαντρί τού "εκσυγχρονισμού"
που μας μπουζούριασαν.

Κατάλαβες τώρα...
γιατί σε λέγανε «ρατσιστή»;
Γιατί σε πολύ λίγο δεν θα είσαι ιδιοκτήτης τής πατρίδας σου·
θα είσαι ένας κάτοικος μιας χώρας που θα ανήκει στους παγκόσμιους τραπεζίτες
και στους υπαλλήλους τους,
οι οποίοι παριστάνουν την...

κυβέρνηση.

Κατάλαβες τώρα
γιατί πριονίσανε την παιδεία
και την υποβάθμισαν σε "εκπαίδευση";
Για να σε κάνουν υπαλληλάκο των 3,60.
Να σε βάλουν πίσω από τον πάγκο των μπακάλικών τους
που απλώσανε στη χώρα σου,
να σερβίρεις καφέδες και να πηγαίνεις με το παπί πίτσες
στα πάρτι τού Χριστοφοράκου.
Κατάλαβες τώρα
γιατί κατέστρεψαν μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες
(ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, AΙΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ)
και έκαψαν σε διάστημα 2 μηνών
μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα
(ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ);
Για να βρουν άνετα χώρο,
χωρίς προσπάθεια,
τα δικά τους μπακάλικα
που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να μπουν στην ελληνική αγορά...

Κατάλαβες τώρα
γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες;
Για να σου πάρουν το πατρικό σου.
Δεκάρα δεν δίνανε για τις δόσεις σου.
Με χαρτιά τυπωμένα
σου πήραν και σου παίρνουνε το σπίτι, το χωράφι, το μαγαζί.

Κατάλαβες τώρα
γιατί σε χώσανε στο χρηματιστήριο;
Όταν ένας πρωθυπουργός τής χώρας
προέτρεπε τον απλό κόσμο να βάλει το κομπόδεμά του
στο στημένο παιγνίδι τού χρηματιστηρίου,
δεν εννοούσε ακριβώς τις παραγωγικές επενδύσεις,
αλλά τον τζόγο.
Κατάλαβες τώρα
ότι κάποιοι γίνανε πάμπλουτοι
σε μια νύχτα ανταλλάσσοντας
τον πλούτο σου, τον ιδρώτα σου,
με αέρα;

Κατάλαβες τώρα
γιατί γουστάρουν τόσο την...
"ελεύθερη αγορά";
Για να κλείσει ο μπακάλης τής γειτονιάς
και να στέλνεις τον κόπο σου
στα μεγαλομπακάλικα τής Γερμανίας.
Σε βγάλανε, ψαράκι, από τη γυάλα σου
και στη συνέχεια σε πέταξαν στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα,
που έχουν τους δικούς τους κανόνες...
διατροφής.

Κατάλαβες τώρα
γιατί αγαπάνε τους "μη νόμιμους μετανάστες"
τόσο πολύ οι εκλεγμένοι «αλήτες» μας;
Για να κάνουν με τη δυστυχία εκείνων κι' εμάς δυστυχισμένους.

Κατάλαβες τώρα,
ψαράκι, πόσο αξίζει η γυάλα σου;
Γιατί αυτή είναι η καλύτερη γωνιά στον κόσμο
- το καλύτερο οικόπεδο -
και την κοστολογούν μόλις
300 δις συμπεριλαμβανομένων και τών...
αρχαιοτήτων.

Κατάλαβες τώρα
γιατί αλλάζουν το ονοματάκι στην Εθνική σου Οδό;
Θέλεις 20? πλέον για να πας από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη
χρησιμοποιώντας την Εθνική σου Οδό,
ενώ ήταν υποχρέωση τού κράτους να την κατασκευάσει
και όχι να την ξεπουλήσουν
στον κάθε "όμορφο"
που παριστάνει τον...
εργολάβο.

Κατάλαβες τώρα
γιατί σου πουλάνε φθηνά τα...
χαζοκούτια;
Για να σε κάνουν να τρως κουτόχορτο στα λιβάδια τών...
σήριαλς.
Για να σε πετάνε μπαλάκι από τη μεσημεριανή χαζοβιόλα
στον απογευματινό
πληρωμένο τελάλη της προπαγάνδας τους.
Από το πρωί μέχρι το βράδυ μια θλιβερή παρέλαση
υπερεκτιμημένων "τίποτα",
με καμιά ειδικότητα, στον αέρα.
Κατάλαβες τώρα
γιατί σ' έδιωξαν από το χωριό και από τη γη σου,
δίνοντάς σου μια θέση στο...
"δημόσιο";
Για να τα δώσουν δωρεάν στους νέους...
"εποίκους".

Κατάλαβες τώρα
γιατί πρέπει το ζευγάρι να δουλεύει σε δυο δουλειές,
ενώ ο παππούς
θα πρέπει να δουλεύει ακόμα και στα...
70 του;
Για να μεγαλώνουν τα παιδιά μόνα τους
χωρίς κανένα προσανατολισμό και αρχές.
Για να χαθεί η «καταραμένη» φυλή σου.
Τούτο το ξέρουν πολύ καλά και γι' αυτό
προωθούν την...
υπογεννητικότητα.

Κατάλαβες τώρα
γιατί στη Βουλή δεν μπαίνει κανένας σοβαρός άνθρωπος;
Επειδή αυτός δεν θέλει ν' ανήκει στον θίασο τών 300
που προδιαγράφουν οι κομματικές λίστες,
τις οποίες συντάσσουν κυρίαρχα
οι ντόπιοι τοποτηρητές της παγκοσμιοποίησης
μαζί με τις "άγιες οικογένειες" τού τόπου.
Έτσι, στο θέατρο που λέγεται...
Βουλή, δεν θα βρείτε σήμερα
σχεδόν κανέναν από τους λαμπρούς Έλληνες
διανοητές και επιστήμονες, επειδή δεν είναι...
θεατρίνοι.

Κατάλαβες τώρα
γιατί τα κάνουν όλ' αυτά;
Επειδή είναι υπεύθυνοι για τον κάθε
ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ...ΓΕΝΝΗΘΕΙ,
για την κάθε
ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ...ΓΕΝΝΗΘΕΙ.
Γιατί δεν θέλουν άλλους Έλληνες σ' αυτόν τον τόπο.
Ούτε στο γένος, ούτε στη σκέψη.

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΟ!
Οι κύριοι αυτοί και τα όργανά τους συντελούν
μια νέα μορφή γενοκτονίας
στην πατρίδα σου και το ξέρουν πάρα πολύ καλά,
επειδή αυτοί είναι εκείνοι που τη σχεδίασαν
και την εκτελούν!

Αγαπητοί φίλοι.
Αν βρείτε το παραπάνω κείμενο ενδιαφέρον και πραγματικό,
παρακαλείσθε να το προωθήσετε.
Στις μέρες που ζούμε
η ενημέρωση είναι μια μορφή αντίστασης
που μας την προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία
την οποία και χρησιμοποιούν κατά κόρον οι εξωθεσμικές δυνάμεις
που δρουν πάντα στο...
σκοτάδι.

Dancing Zorbas in street

Ομορφιά!!!!!!!!

ομορφια!!!!!!!!

Είμαι ο οδηγός του έρωτα.
Είμαι το κρασί της ψυχής, η τροφή της καρδιάς.
Είμαι το λουλούδι που άνοιξε την καρδιά σου ό-
ταν η μέρα ήταν ακόμα νέα. Ένα κορίτσι με πήρε,
με φίλησε και μ’ έβαλε στο στήθος του.
Είμαι η κατοικία της ευδαιμονίας, η πηγή της χαράς.
Είμαι η αρχή της ανάπαυσης, το συνεσταλμένο
χαμόγελο στα χείλη της παρθένας. Ο νέος με θω-
ρεί και ξεχνά τους συντρόφους του. Η ζωή του γί-
νεται παλκοσένικο ηδονικών ονείρων.
Είμαι η έμπνευση των ποιητών, ο οδηγός των
καλλιτεχνών, ο δάσκαλος των μουσικών.
Είμαι το βλέμμα στα μάτια του βρέφους. Η
στοργική μητέρα το βλέπει, γονατίζει ευλαβικά και
δοξάζει το θεό.
Εμφανίστηκα στον Αδάμ με το κορμί της Εύας
και τον έκανα σκλάβο.
Εμφανίστηκα στον Σολομώντα με τη μορφή της
αγαπημένης του και τον έκανα σοφό και ποιητή.
Χαμογέλασα στην Ελένη κι η Τροία καταστράφηκε.
Έστεψα την Κλεοπάτρα κι ο έρωτας πλημμύρι-
σε η κοιλάδα του Νείλου.
Εγώ σαν το χρόνο, χτίζω τη μέρα και γκρε-
μίζω συθέμελα την εσπέρα.
Είμαι ο θεός, μοιράζω τη ζωή και το θάνατο.
Είμαι πιο απαλή απ’ τον στεναγμό του ανθού
της βιολέτας, πιο σκληρή από την καταιγίδα.
Είμαι η πραγματικότητα, ω άνθρωποι!
Είμαι η πραγματικότητα και είμαι η καλοσύνη
που δεν γνωρίζετε....
Χαλίλ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ

ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ
- Χαιρετάω τη σημερινή ημέρα με αγάπη στην καρδιά μου. Με αγαπώ τόσο, όσο μου επιτρέπω να αναπτύσσομαι μέσα μου και με διευκολύνω γι αυτό.
- Ευγνωμονώ για το ατίμητο δώρο της ζωής που αξιώθηκα να έχω και σήμερα, ενώ τόσοι άλλοι δεν ξημερώθηκαν μαζί μου. Έχω δουλειά λοιπόν να κάνω.
- Οραματίζομαι τη μέρα που θέλω να ζήσω ώστε να μην την αφήσω στην τύχη της και χαράσσω τη διαδρομή που θέλω να ακολουθήσει.
- Οπτικοποιώ τους στόχους μου και τους αισθάνομαι να είναι η μία και μοναδική πραγματικότητα που μπορώ να έχω.
- Δρω τώρα στο σήμερα, έχοντας το όραμα του αύριο στο νου μου και κρατώντας το με πίστη και αποφασιστικότητα ότι υλοποιείται.
- Θυμάμαι συνεχώς ότι μπορώ να είμαι να έχω και να κάνω ότι επιθυμώ, καθώς επίσης και ότι δεν επιθυμώ εάν σε αυτό εστιάζω την προσοχή μου.
- Αφήνω πίσω το χτες, επειδή σήμερα είναι η πρώτη μέρα του υπόλοιπου της ζωής μου.
- Ψάχνω να καλλιεργήσω ικανότητα ίση με τις ανεξάντλητες ευκαιρίες που μου παρουσιάζονται, και όχι για ευκαιρίες ανάλογες με την ικανότητά μου.
- Γελάω με μένα και με ότι μου συμβαίνει. Αυτό δίνει ζωή, αυτό είναι ζωή και από αυτό το ποτήρι θα πίνω πάντα.
- Επιμένω μέχρι να πετύχω.